Deze live-action remake is overbodig, maar erg vermakelijk voor kinderen. Visueel ziet het er prachtig uit en de herkenbare muziek bezorgt kippenvel. Hoewel de lore complex is, zorgt het avontuur voor een heerlijke ervaring in de bioscoop.
Het was weer tijd voor een soloreview, al ben ik deze keer niet helemaal alleen op pad gegaan. Ik ben namelijk de nieuwe live-action versie van Vaiana gaan bekijken in de cinema met mijn allerliefste dochter Emmilyne. Was deze film nu echt nodig? Absoluut niet. Ik heb natuurlijk veel liever dat ze tijd, geld en energie steken in het maken van nieuwe animatiefilms en nieuwe verhalen voor kinderen, in plaats van een film van slechts een paar jaar oud te recycleren. Maar aan de andere kant heb ik wel duidelijk gezien dat mijn dochter zich enorm heeft geamuseerd. En voor de jonge fans van het origineel maakt het eigenlijk weinig uit dat het nu echte mensen zijn; zij krijgen gewoon meer van hetzelfde, en voor kinderen is meer altijd goed.
Als je de film thuis opzet, maakt het eigenlijk niet uit of je de animatie of deze live-action kiest, want ze zijn allebei heel leuk. Maar als je dan toch besluit om hem te gaan kijken, raad ik je aan om naar de cinema te gaan en te kiezen voor een zaal met iets speciaals, zoals Screen X of 4DX. Wij zijn hem gaan kijken in Screen X, wat betekende dat de film ook op de zijmuren te zien was. Dat was een heel fijne eerste ervaring voor Emmilyne, al blijft haar persoonlijke favoriet toch 4DX vanwege de bewegende stoelen die het gevoel van een pretpark geven.
Mijn dochter was in ieder geval erg enthousiast. Ze vond de film heel leuk en verkiest deze live-action zelfs boven de animatieversie omdat het er allemaal “echter” uitziet. Al had ze wel een kritische noot over het water dat uit zichzelf bewoog, want “dat kan natuurlijk niet in het echt!” Haar absolute favoriet in de film was de kip, die voor de nodige humor zorgde. Het mooiste moment vond ze het einde, wanneer Vaiana na haar grote avontuur weer veilig terugkeert bij haar mama en papa. Zelf zou ze zo’n gevaarlijke reis op de zee met een bootje en een kip overigens nooit durven. En daar kan ik haar alleen maar in bijvallen; het moment dat de vader zijn dochter terugzag nadat hij haar zo had gemist, was ook voor mij een van de mooiste scènes.
Visueel is de film overigens erg aangenaam om naar te kijken. De special effects zien er goed uit en er is duidelijk veel geld tegenaan gegooid. Hoewel het hier en daar wel heel erg aanvoelt alsof het op een green screenset is opgenomen, stoort dat voor dit soort film eigenlijk niet. Zeker de scènes met de gigantische krab zien er visueel schitterend uit.
Het verhaal zelf is best complex. Het is gebaseerd op de Polynesische lore over goden, halfgoden en een eilandengroep waarvan de eilanden kapotgaan omdat moeder natuur haar hart is verloren. Vaiana moet dat hart terugbrengen en krijgt hulp van de halfgod Maui, gespeeld door Dwayne ‘The Rock’ Johnson. Voor de klein mannen is die achterliggende lore misschien wat te ingewikkeld om uit te leggen, maar de reis op zich blijft uiterst entertainend. The Rock speelt hier eigenlijk gewoon de typische “The Rock” zoals we hem kennen uit films als Jungle Cruise of The Pacifier. Een acteerprestatie van wereldklasse is het niet, maar hij brengt het met overtuiging en heeft zijn centjes verdiend.
Het absolute hoogtepunt is echter de muziek van Lin-Manuel Miranda. De nummers zijn prachtig en gaven me op bepaalde momenten zelfs kippenvel en een traantje in de ogen. Ik had vooraf op TikTok nog een reel zien passeren waarin iemand de film afkraakte omdat tijdens het nummer ‘You’re Welcome’ de achtergronddieren en vogels bevroren leken te zijn. Maar tijdens het kijken zag ik dat dit gewoon een bewuste artistieke keuze was voor de overgang naar het rap-gedeelte van The Rock. Laat je dus zeker niet afleiden door dat soort online geklaag.
Het is ergens belachelijk dat deze film is gemaakt, maar tegelijkertijd vind ik het ook jammer dat hij momenteel een beetje flopt in de bioscoop. Ik ben misschien niet de beste reviewer omdat ik alles tegelijk goed en slecht vind, maar als je met je kinderen gaat kijken, zullen zij zich ongetwijfeld amuseren met deze avontuurlijke reis.
Godzilla x Kong is mindless popcorn fun met niet te veel dialoog. Je genieg van de gevechten en lacht met de comedy relief momentjes van de menselijke personages. De villain is interessant maar te licht onderbouwd, maar dat kan ook gezegd worden over het volledige plot van de film. Dus hersens gewoon uit en genieten van de spectaculaire monstergevechten.
Ik hou van series die low effort zijn om te bekijken. Waar je niet al te veel bij moet nadenken en gewoon plezier mee kan hebben. "What We Do In The Shadows" paste perfect in dit plaatje. Maar doet het genoeg om mij vijf seizoenen geboeid genoeg te houden om te blijven kijken?
Rommelige film met te veel ideeën, maar sterke emotionele momenten en intrigerende setup voor nog meer sequels
