Dit visueel overdonderende, drie uur durende epos vraagt om het grootste bioscoopscherm. Naast een klein beetje een stroef begin vol verwarrende flashbacks en wisselend acteerwerk, evolueert de film in een indrukwekkend epos vol praktische effecten en uniek sound design.
Christopher Nolans nieuwste epos, The Odyssey, bewijst dat grootschalige cinema nog altijd springlevend is. Deze bijna drie uur durende film vertelt het befaamde mythologische verhaal van de moeizame reis terug naar huis na de bloederige val van Troje. Het is een film die met zijn overweldigende visuele pracht en intense schaal absoluut in de bioscoop, bij voorkeur op het allerbeste IMAX-scherm of in het authentieke 70mm-formaat, ervaren moet worden. Thuis in de zetel dreigt dit spektakel al snel te verwateren tot een gewone Discovery Channel-documentaire of een nagespeelde reenactment, omdat het bioscoopscherm simpelweg essentieel is om de grootsheid te kunnen absorberen.
Nolan maakt dankbaar gebruik van zijn regisseursstatus om de grootste sterren te verzamelen, al pakt die gigantische cast niet voor elk personage even gelukkig uit. Robert Pattinson levert een absoluut magistrale en heerlijk onsympathieke prestatie die elke spier in zijn gezicht benut om de kijker te overtuigen. Ook bijrollen van John Leguizamo als de blinde mentor, Benny Safdie als een intimiderende Agamemnon en Anne Hathaway tonen dat het acteerniveau hoog ligt. Helaas werkt de aanwezigheid van gigantische namen als Zendaya en Charlize Theron in relatief kleine rollen eerder afleidend. Tom Holland voelt als Telemachus simpelweg te braaf, te clean en te weinig intimiderend aan, waardoor hij de rauwe en vuile sfeer van dit harde tijdperk niet goed weet te dragen, zeker wanneer hij naast de brute rauwheid van Jon Bernthal wordt gezet.
Met een speelduur van twee uur en eenenvijftig minuten is de film een ware beproeving die bij vlagen te lang aanvoelt. Het eerste uur verloopt stroef en traag, mede door een overvloed aan complexe Griekse namen en een verwarrende structuur vol flashbacks binnen flashbacks die heden, verleden en de nasleep van de oorlog met elkaar kruisen. Zodra de film echter zijn ritme vindt, word je meegezogen in een reeks fantastische, poëtische beproevingen langs angstaanjagende wezens zoals de Cycloop, de heks Circe en een angstaanjagende afdaling in Hades. Visueel is de film een absoluut meesterwerk waarin prachtige praktische effecten en locaties de overhand hebben op CGI. De subtiele maar uiterst effectieve soundscaping sleept je dieper de Griekse mythe in en maakt de ervaring compleet.
The Odyssey is een absolute aanrader voor filmliefhebbers die bereid zijn zich te laten overweldigen door een grootschalig en loodzwaar historisch epos. Door de adembenemende cinematografie, de praktische effecten en de weergaloze geluidsband is dit een filmische ervaring die je absoluut op het grootste doek moet beleven. Dit is cinema in zijn meest pure en ambitieuze vorm.
Deze live-action remake is overbodig, maar erg vermakelijk voor kinderen. Visueel ziet het er prachtig uit en de herkenbare muziek bezorgt kippenvel. Hoewel de lore complex is, zorgt het avontuur voor een heerlijke ervaring in de bioscoop.
Een brute horrorfilm vol extreme bodyhorror, ijzersterk acteerwerk en indrukwekkende praktische effecten.
Een vermakelijke en visueel sterke achtervolgingsavontuur met een topactrice, die helaas wat diepgang mist.
