Supergirl

Een vermakelijke en visueel sterke achtervolgingsavontuur met een topactrice, die helaas wat diepgang mist.

Supergirl: Woman of Tomorrow – Een vermakelijke achtervolging die dieper had kunnen gaan

Na het grote succes van Superman, keek ik enorm uit naar de komst van zijn nichtje in “Supergirl: Woman of Tomorrow”. Helaas moet ik meteen met de deur in huis vallen: ze heeft in mijn ogen niet dezelfde ‘chops’ als haar bekende neef. Dat is natuurlijk een mening, maar de film laat hier en daar toch wat steken vallen, al is het onder de streep zeker een vermakelijke film geworden.

Laat ik beginnen met een van mijn grootste frustraties: de muziek. Waar we bij Superman nog echt kiekenveld kregen van het iconische thema dat volledig eigen was gemaakt, ontbreekt hier een herkenbaar Supergirl-thema. Volgens de aftiteling hebben de makers er wel eentje gebruikt, maar ik heb het simpelweg niet gehoord. En dat is jammer, want zo’n eigen intromuziekje maakt een superheldenfilm juist groots. Denk maar aan de elektrische gitaren die we te horen kregen toen Wonder Woman destijds op het scherm verscheen; iedereen wist meteen wie er aan kwam. Zonder zo’n krachtige melodie voelt Supergirl toch een beetje aan als een ‘lesser character’, wat ze absoluut niet verdient te zijn.

Een geweldige Millie Alcock in een getemperd verhaal

Wat de film wel volledig rechttrekt, is de casting van Millie Alcock. Wat een actrice! Ze is echt een ster op alle vlakken en weet de zware, emotionele scènes prachtig over te brengen. Haar personage is heel anders dan Clark Kent. Supergirl is getraumatiseerd, gekwetst en zoekt in de eerste dertig minuten van de film haar toevlucht in escapisme, drank en feesten. Helaas durfden de makers hier niet écht diep in te gaan. Na het eerste halfuur verandert ze al snel in een soort vrouwelijke Superman die de boel wel even recht zal zetten. De rauwe, onverschillige randjes die haar zo uniek maken, worden daardoor te snel gladgestreken.

Dat heeft waarschijnlijk ook te maken met de vergelijking met de comic. Als je de fantastische graphic novel hebt gelezen, kom je wellicht met wat teleurstellingen thuis. Het originele verhaal is op cruciale vlakken aangepast en versimpeld, vermoedelijk omdat de studio dacht dat het origineel te complex zou zijn voor het brede publiek. De opzet blijft wel grotendeels overeind: haar hond Krypto wordt vergiftigd, wat leidt tot een intergalactische achtervolging van de slechterik Krem om een tegengif te bemachtigen. Dit zorgt voor een leuke achtervolging en wat ‘planet-hopping’, maar het voelt daardoor soms meer aan als een spin-off aflevering van een serie dan als een volwaardige, epische film.

Sterke effecten en een gemiste kans voor onze Belgische slechterik

Gelukkig valt er op visueel vlak weinig te klagen. De special effects zijn bangelijk goed en de pacing is uitstekend; je verveelt je geen seconde. Er is ook een fijne dosis humor aanwezig die nergens over de schreef gaat. Geen enkel emotioneel moment wordt hier verpest door een flauwe oneliner, wat ze alvast beter doen dan Marvel over het algemeen. Ook de soundtrack heeft een aantal interessante keuzes, zoals een verrassende coverversie van “The Middle” van Jimmy Eat World tijdens een trage slow-motionscène. Het geeft een heel andere dynamiek dan je zou verwachten en behoort wat mij betreft tot de betere muziekmomenten in een superheldenfilm van de afgelopen jaren.

Mijn grootste minpunt naast het gebrek aan muzikale identiteit is de slechterik Krem, gespeeld door onze eigen Belg Matthias Schoenaerts. Hoewel hij absoluut de acteercapaciteiten heeft om een legendarische schurk neer te zetten, krijgt hij simpelweg de ruimte en de scènes niet. Hij is gereduceerd tot een vrij generieke, brute hooligan die aanvoelt als een domme Juggernaut. Het voelt ook wat ongeloofwaardig aan hoe hij binnen de kortste keren doorheeft dat Supergirl een Kryptonische is en direct met Kryptoniet-pijlen op de proppen komt. Het is een gemiste kans om hem niet de psychologische diepgang uit de comics te geven. Desondanks was het fijn om Schoenaerts in deze rol te zien, net zoals de korte maar ontzettend amusante cameo van Jason Momoa als Lobo en David Corenswet die kort terugkeert als een charmante, ietwat boerse Superman.

Al bij al is “Supergirl” een vermakelijke en kwalitatieve film die zeker de moeite waard is om te gaan bekijken. Hoewel de film voor de echte comic-fans wat kansen laat liggen en soms wat te veilig speelt, blijft het een visueel spektakel met uitstekende acteerprestaties.