Een beklemmende horrorfilm waarin een egoïstische wens verandert in een angstaanjagende nachtmerrie.
Laat me beginnen met te zeggen dat ik met een heel speciaal gevoel de cinemazaal ben buitengestapt na het zien van “Obsession”. Het is geen geheim dat het horrorgenre de laatste jaren aan een serieuze revival bezig is, maar deze film heeft mij oprecht verrast. Wat extra speciaal is aan dit project, is de herkomst van de makers. De film is namelijk geregisseerd door Curry Barker, bekend van een absurd comedy-influencer-duo op TikTok met miljoenen volgers. Je zou het misschien niet meteen verwachten van online sketchmakers, maar ze hebben hier echt een ongelooflijk straffe film neergezet die de spanning er vanaf de eerste minuut inhoudt.
Het verhaal begint bijna als de opzet van een klassieke romantische komedie of een typische coming-of-age film. We maken kennis met een groepje vrienden van rond de eenentwintig jaar. De hoofdrolspeler, Bear (gespeeld door Michael Johnston), zit diep, héél diep in de beruchte friendzone bij zijn beste vriendin Nicky. In plaats van gewoon zijn gevoelens op te biechten wanneer hij de kans krijgt – wat de pannenkoek natuurlijk niet doet omdat hij rasecht ‘gechickend’ is – besluit hij het over een andere boeg te gooien. Hij stoot in een winkeltje op een mysterieus object waarmee hij een wens kan doen. Zijn wens? Dat Nicky van hem houdt zoals niemand anders in de wereld van iemand houdt. Vanaf dat moment verschuift de film van een onschuldige romance naar een ongemakkelijke, angstaanjagende horrorfilm waarin zijn wens hem keihard in de kont komt bijten.
Wat meteen opvalt aan “Obsession” is de visuele stijl. De film is volledig opgenomen in een 4:3 beeldverhouding. Hoewel dat in het begin even wennen is, zorgt dit vierkante formaat al snel voor een enorm claustrofobisch en beklemmend gevoel. Je vergeet die balken aan de zijkant na een tijdje volledig omdat je zo hard in het scherm wordt gezogen. De film doet qua sfeer ontzettend hard denken aan moderne horrorklassiekers zoals “It Follows” of “Longlegs”. Het is die constante ongemakkelijkheid die het hem doet. De camera blijft vaak heel lang op één standpunt hangen en speelt slim met je verwachtingspatroon door subtiel dingen in de achtergrond of de schaduwen te laten bewegen. Je zit anderhalf uur lang met klamme handen op het puntje van je stoel te wachten op wat er gaat komen.
En die jumpscares? Die zijn gelukkig niet zomaar goedkope schrikmomenten om het geluid hard op te blazen. De film bouwt de spanning zo meesterlijk op dat de jumpscares, die vaak bestaan uit personages die plotseling uit het niets beginnen te roepen of op een bizarre manier bewegen, echt door merg en been gaan. Er is werkelijk geen enkel moment van rust. Zelfs na een heftige scène blijft de onheilspellende muziek zachtjes doorspelen onder de scènes, waardoor je als kijker constant in een staat van paraatheid blijft. Het is pure psychologische terreur die fantastisch gebruikmaakt van het contrast tussen licht en donker.
Een horrorfilm staat of valt natuurlijk met de geloofwaardigheid van zijn cast, en hier leveren de jonge acteurs echt een topprestatie. Michael Johnston zet de hopeloze, zielige Bear perfect neer met zijn neutrale, bijna ‘dutzerige’ blik. Maar de absolute ster van de show is Indy Navarrete als Nicky. De manier waarop zij de transitie speelt tussen de verliefde vriendin en de bezeten, angstaanjagende entiteit is ronduit briljant. Er zijn momenten waarop je de echte Nicky heel even door de façade heen ziet schemeren, smekend om hulp, wat het verhaal des te tragischer en gruwelijker maakt. Het is acteerwerk van een waanzinnig hoog niveau dat je oprecht koude rillingen bezorgt.
Mijn enige kleine puntje van kritiek ligt bij de sympathie voor het hoofdpersonage. Bear maakt doorheen het verhaal zulke vreselijk egoïstische en domme beslissingen om zijn eigen hachje te redden dat ik op een gegeven moment alle medelijden met hem verloor. Hij weigert hulp te zoeken en blijft maar geloven dat hij de situatie zelf kan oplossen, terwijl het allang volledig ontspoord is. Ook de tijdspanne in het midden van de film, waar we via een korte montage even zien hoe gelukkig ze samen zijn om daarna direct in een vreemde restaurantscène te belanden, voelde een tikkeltje gehaast aan. Maar dat mag de pret absoluut niet drukken. De finale bouwt op naar een heerlijk zwart en onvermijdelijk einde dat perfect past binnen de traditie van de ‘monkey’s paw’-verhalen.
Al bij al is “Obsession” een absolute aanrader geworden. Of je nu een doorgewinterde horrorfanaat bent of gewoon houdt van een steengoede, sfeervolle film die je hartslag de hoogte injaagt: zet je angst opzij en ga deze film zien in de cinema. De ervaring in een donkere zaal met het surround-geluid tilt dit griezelige meesterwerkje naar een nog hoger niveau.
Ik keek uit naar een nieuwe Science Fiction saga, eentje die Dune een gevecht voor de kijkcijfers kon geven. Blijkt dat gewoon hetzelfde verhaal als "The Seven Samurai" of "The Magnificent Seven" te nemen en er wat elementen uit Star Wars en mooie slowmotion beelden erdoor te mixen niet genoeg is hiervoor... Who knew? Rebel Moon Part 1: A Child of Fire vond ik mooi gemaakt maar saai gesmaakt. Wanneer kwam Dune Part 2 nu ook weer uit?
Meeslepende tweede seizoen met indrukwekkende productiekwaliteit, krachtige acteerprestaties en een spannende cliffhanger!
Het comedy trio Please Don't Destroy is in Amerika veel populariteit aan het winnen en deze film toont perfect aan waarom. Hoewel het verhaal miscchien wat aan de simpele kant is, zijn de comedysketches en moppen er wel in overvloed wat zorgt voor een zeer amusante en grappige film met als kers op de taart Conon O Brien als plezante verrassing!
