Evil Dead Burn

Evil Dead Burn: Next level bodyhorror en bloederig vertier

Hoewel we nog nagenieten in de parking van Kinepolis Antwerpen, voel ik me verplicht om mijn ongezouten mening te delen over de nieuwste horrorprent “Evil Dead Burn”. Waar de vorige film, “Evil Dead Rise”, al een serieuze indruk achterliet, neemt deze nieuwe telg in de franchise alles naar een nog brutere en hardere versnelling. Qua “Evil Dead”-films vond ik deze dan ook vreselijk goed om naar te kijken. Het was echt keigoed.

Als we het puur over het verhaal hebben, moet ik toegeven dat er niet overdreven veel plot in de film zit. Er zat bijvoorbeeld meer verhaal in “The Mummy”, maar toch vond ik deze film vele malen beter. Het basisconcept van de “Evil Dead”-reeks blijft grotendeels overeind: we zitten op één afgezonderde locatie waar de ‘bad guys’ het opnemen tegen de goeden, en je weet nooit wie wanneer bezeten zal worden. Een opvallende afwijking van de traditionele formule is dat er deze keer niet hardop uit een mysterieus boek wordt voorgelezen om de demonen op te roepen. Er is een andere manier waarop de horror begint, wat een interessante twist geeft aan de bekende wetten van het universum. De film klokt af op een kleine twee uur, maar door de perfecte pacing voelt het absoluut niet langdradig aan. De spanning wordt er constant ingehouden en het wordt nergens vermoeiend snel.

Een ongemakkelijk feest van praktische gore en ijzersterk acteerwerk

Wat deze film zo geslaagd maakt, is de fenomenale horror en de extreme bodyhorror. Het is bij momenten ontzettend vies en gore, echt van een “next level” niveau. Toch is het geen geweld waar je nachten van zult wakker liggen; het bovennatuurlijke kantje zorgt ervoor dat je perfect kunt slapen omdat je weet dat je naar een film zit te kijken. Maar dat neemt niet weg dat je bij sommige scènes echt heel ongemakkelijk in je cinemastoel zit te schuifelen. Denk maar aan een angstaanjagend moment met een simpel scheermesje op een gezicht, of een muntstuk dat op een pijnlijke manier in een oor verdwijnt. De filmmakers maken het zichzelf absoluut niet gemakkelijk en kiezen steevast voor originele, praktische effecten in plaats van makkelijke CGI-oplossingen.

Dit alles valt of staat natuurlijk met de acteerprestaties. Horroracteurs krijgen bij de Oscars helaas vaak te weinig erkenning, maar wat de cast hier neerzet is simpelweg straf. De manier waarop de bezeten personages worden gespeeld is angstaanjagend goed, zonder dat het ooit lachwekkend of dwaar overkomt. Vooral de vader van het gezin speelt de pannen van het dak vanaf het moment dat hij bezeten raakt. Zijn agressieve lichaamshouding en dreigende blikken bezorgen je spontaan kippenvel. Omdat het bovendien lang onduidelijk blijft wie nu precies het echte hoofdpersonage is, blijft het tot het einde toe razend spannend wie dit bloedbad zal overleven. Soms is de overlevende zelfs een complete verrassing, wat de spanning alleen maar ten goede komt.

Visuele hoogstandjes en een klein puntje van kritiek

Ook op visueel vlak stelt de film allerminst teleur. De cinematografie is bij momenten adembenemend. Er zit een fantastisch, top-down gefilmd actiegevecht in dat bijna aan “John Wick” doet denken, waarbij slim gebruikgemaakt is van stuntmensen om de gezichten te verbergen en de illusie perfect te houden. Een ander shot in de badkamer, waarbij de camera meedraait met een personage dat tegen de muur en het plafond wordt gedrukt, is een waar hoogstandje van camera-rigging. Zelfs de drone-shots, die in het begin soms wat overbodig aanvoelen om gewoon een bos te tonen, worden later prachtig ingezet. Denk maar aan een serene maar impactvolle scène waarbij een auto in een put crasht, volledig van bovenaf gefilmd. Voeg daar nog het angstaanjagende ontwerp van de bezetenen aan toe, die met een subtiel lichteffect in hun ogen er compleet onmenselijk uitzien, en je hebt een visueel pareltje.

Als ik dan toch een klein puntje van kritiek moet geven, dan is het de uiteindelijke climax van de film. Nadat de overlevenden via een uiterst originele ontsnapping door een schoorsteen op het dak belanden, zakt de spanning richting het einde een heel klein beetje weg. De uiteindelijke terugkeer van de grote slechterik op het einde voelde wat traag aan en leunde iets te veel op CGI in vergelijking met de rest van de film. Dit had voor mij niet per se gehoeven; simpelweg ontsnappen uit het brandende huis was al spannend genoeg geweest. Gelukkig doet dit weinig afbreuk aan de rest van de ervaring.

Al bij al is “Evil Dead Burn” een absolute aanrader voor de horrorliefhebber. Het is een film die je echt op het grote scherm in de bioscoop moet ervaren voor de ultieme adrenalinekick. Als je fan bent van de franchise, mag je deze absoluut niet missen.