Hoe een film uiteindelijk op het witte doek belandt

Een film maken is een gigantisch proces waar een enorme crew aan meewerkt. Alles begint uiteraard met een simpel idee. Een schrijver kruipt achter de computer en pent een script neer. Daarin staat niet alleen de exacte dialoog die de acteurs moeten brengen, maar ook wat ze fysiek moeten doen, zoals een sprintje trekken of een houten deur openrammen. Zo'n script telt al snel meer dan honderd bladzijden en het schrijfproces kan in de praktijk gerust een vol jaar in beslag nemen.

Eens dat script af is, schiet de producent in actie op kantoor. Films maken kost nu eenmaal bakken vol geld, dus het is zijn of haar taak om de nodige fondsen te verzamelen om de camera's, de kleding en de medewerkers te betalen. De producent strikt vervolgens een regisseur, de persoon die op de set de touwtjes in handen heeft en de acteurs exact vertelt hoe ze moeten praten en kijken voor de lens. Daarna begint de zoektocht naar de perfecte cast via audities in een groot gebouw. Acteurs komen een stukje uit het script voorlezen in een afgesloten ruimte, waarna de regisseur de knoop doorhakt en de rollen definitief verdeelt.

Nog voor de camera's beginnen draaien, wordt alles tot in de puntjes voorbereid. De kledingmakers knippen stof en naaien de broeken, jassen en jurken. Als het verhaal zich honderden jaren in het verleden afspeelt, maken ze de specifieke kledij die in die tijd in het straatbeeld paste. Tegelijkertijd draait de make-upafdeling op volle toeren. Artiesten poederen de acteurs af, maken nepbloed van rood gekleurd water of schminken een gezicht soms volledig groen of blauw als de rol daarom vraagt.

Het eigenlijke filmen gebeurt logischerwijs op een set. Dat kan gewoon buiten op een asfaltstraat zijn, of binnen in een gigantische studiohal waar timmermannen houten decors met glazen ramen hebben gebouwd. Tussen de felle lampen op metalen statieven door staan cameralui met zware toestellen in hun handen, terwijl andere medewerkers met een lange stok en een harige microfoon het geluid van de stemmen opnemen. Als alles klaar staat, geeft de regisseur het teken om de beelden op te slaan en spreken de acteurs hun tekst uit. Vaak moeten ze exact dezelfde zinnen vijf tot tien keer opnieuw doen voor het perfect is.

Na de opnamedagen start de montage. Een editor kruipt achter de computer, selecteert de beste takes uit de digitale mappen en plakt de bestanden in de juiste volgorde aan elkaar tot het volledige verhaal. Te lange beelden worden genadeloos bijgeknipt door seconden of zelfs minuten te verwijderen. Daarna is het de beurt aan de special effects. Zaken die op de set nog onzichtbaar waren, zoals grote ruimteschepen of vliegende auto's, worden digitaal getekend en netjes over de videobeelden van de acteurs gemonteerd.

Ook het geluid krijgt een flinke opknapbeurt in een donkere studio. Als de dialogen van op de set onduidelijk zijn, moeten de acteurs hun tekst opnieuw komen inspreken in een kamer met dikke, geluidswerende muren. Ontbrekende geluidseffecten, zoals een rennend paard, worden nagemaakt door simpelweg met harde stukken hout op een stenen vloer te slaan. Bovenop dat alles komt nog de soundtrack. Een componist schrijft de muziek met zwarte noten op papier, muzikanten spelen het in een ronde zaal, en de editor mixt dit instrumentale laagje perfect onder de beelden.

Eens beeld en geluid zijn samengevoegd tot één digitaal document, wordt de film opgeslagen op een harde schijf en via het internet rechtstreeks naar de systemen van de bioscopen gestuurd. Vanaf daar nemen wij het over. Wij kopen ons papieren ticketje aan de kassa of een digitaal kaartje via de website. Met dat kaartje in de hand wandelen we naar de juiste zaal en ploffen we neer in onze genummerde rode of blauwe stoel. Zodra het licht aan het plafond via de schakelaar uitgaat en de projector achterin de zaal aangaat, barst het geluid uit de luidsprekers aan de muren. We kijken naar de bewegende beelden op het grote witte doek. Na een dikke twee uur zit de film erop, springen de lichten weer aan, staan we op en stappen we naar de uitgang.