Guillermo del Toro gaat weer vollenbak voor stop-motion op Netflix

Guillermo del Toro is duidelijk nog niet klaar met zijn liefde voor stop-motion en wij zijn daar enorm blij om. Na het grote succes van Pinocchio gaat hij nu een nieuwe film maken voor Netflix, genaamd "The Buried Giant". Het verhaal is gebaseerd op het boek van Kazuo Ishiguro en wij kijken er nu al naar uit om te zien hoe hij dit tot leven gaat brengen.

De film volgt een ouder koppel, Axl en Beatrice, die in een land wonen dat lijkt op het Engeland van vroeger. In deze wereld kunnen de mensen zich niets meer van lang geleden herinneren. Del Toro neemt de leiding over het project en schrijft het scenario samen met Dennis Kelly, die we natuurlijk kennen van de Matilda-musical. Voor de productie werkt hij opnieuw samen met ShadowMachine, dezelfde studio die ook Pinocchio tot een goed einde bracht.

Er is nog meer nieuws voor wie houdt van het genre. Er komt een nieuwe werkplaats op de Gobelins-school in Parijs waar we nieuwe dingen kunnen ontdekken over de kunst van stop-motion. Netflix en Del Toro betalen voor deze studio, die ook dient als eerbetoon aan de overleden kunstenaar Mark Gustafson. Hij was een heel belangrijk figuur bij het maken van Pinocchio. De plannen voor deze studio worden tussen 2025 en 2026 uitgewerkt. We zien dat Netflix vaker de kaart van internationale studio's trekt, zoals Fortiche, TAT en Blue Spirit.

Wie nu al zin heeft in een straf staaltje stop-motion, kan op Netflix terecht voor "I Am Frankelda" (of "Soy Frankelda" in het Spaans). Wij vinden dit een heel bijzondere release, want het is de allereerste Mexicaanse stop-motion film die even lang duurt als een echte bioscoopfilm. De makers, de broers Arturo en Roy Ambriz van hun eigen studio Cinema Fantasma, vertellen ons het verhaal van Francisca Imelda. Zij is een schrijfster die terechtkomt in het Land van Spooks, een wereld die volledig is opgebouwd uit de nachtmerries van mensen. We maken er kennis met een koninklijke familie en verschillende groepen die de macht willen grijpen, waaronder de gemene spin Procustes en de uil-achtige prins Herneval.

Wat ons echt opviel aan "I Am Frankelda", is het pure vakmanschap. We zien dat de makers veel verschillende materialen hebben gebruikt zoals karton, poppen en tekeningen. De wolken, de mist en de rook zijn bijvoorbeeld volledig gemaakt van echte watten. Veel personages hebben ook echt haar of veren en de achtergronden zijn volledig met de hand geschilderd. Er werkten meer dan honderd mensen aan hun eerste grote project voor deze film, wat we echt indrukwekkend vinden. De broers Ambriz zijn trouwens geen onbekenden, want we kennen hen ook van de serie "Women Wearing Shoulder Pads".

Naast het visuele aspect zit er ook veel muziek en gezang in de film. Zo is er de "Harpspider", een instrument gemaakt van spinnenwebben in een paleis. De verhalen voor de nachtmerries worden door de "Royal Nightmarer" op dit instrument gespeeld, een job die nu in handen is van de spin Procustes. De film gaat over de angst om dingen te creëren en een prins die zijn familie wil redden. Del Toro noemt stop-motion niet voor niets een "heilige plek". Met deze film laten de broers Ambriz ons zien wat er allemaal mogelijk is als mensen met hun eigen handen aan de figuren werken. Wij raden iedereen aan om deze film nu te gaan ontdekken op Netflix.