Guillermo del Toro is duidelijk nog niet klaar met zijn liefde voor stop-motion
en wij zijn daar enorm blij om. Na het grote succes van Pinocchio gaat hij nu
een nieuwe film maken voor Netflix, genaamd “The Buried Giant”. Het verhaal is
gebaseerd op het boek van Kazuo Ishiguro en wij kijken er nu al naar uit om te
zien hoe hij dit tot leven gaat brengen.
De film volgt een ouder koppel, Axl en Beatrice, die in een land wonen dat lijkt
op het Engeland van vroeger. In deze wereld kunnen de mensen zich niets meer van
lang geleden herinneren. Del Toro neemt de leiding over het project en schrijft
het scenario samen met Dennis Kelly, die we natuurlijk kennen van de
Matilda-musical. Voor de productie werkt hij opnieuw samen met ShadowMachine,
dezelfde studio die ook Pinocchio tot een goed einde bracht.
Er is nog meer nieuws voor wie houdt van het genre. Er komt een nieuwe
werkplaats op de Gobelins-school in Parijs waar we nieuwe dingen kunnen
ontdekken over de kunst van stop-motion. Netflix en Del Toro betalen voor deze
studio, die ook dient als eerbetoon aan de overleden kunstenaar Mark Gustafson.
Hij was een heel belangrijk figuur bij het maken van Pinocchio. De plannen voor
deze studio worden tussen 2025 en 2026 uitgewerkt. We zien dat Netflix vaker de
kaart van internationale studio’s trekt, zoals Fortiche, TAT en Blue Spirit.
Wie nu al zin heeft in een straf staaltje stop-motion, kan op Netflix terecht
voor “I Am Frankelda” (of “Soy Frankelda” in het Spaans). Wij vinden dit een
heel bijzondere release, want het is de allereerste Mexicaanse stop-motion film
die even lang duurt als een echte bioscoopfilm. De makers, de broers Arturo en
Roy Ambriz van hun eigen studio Cinema Fantasma, vertellen ons het verhaal van
Francisca Imelda. Zij is een schrijfster die terechtkomt in het Land van Spooks,
een wereld die volledig is opgebouwd uit de nachtmerries van mensen. We maken er
kennis met een koninklijke familie en verschillende groepen die de macht willen
grijpen, waaronder de gemene spin Procustes en de uil-achtige prins Herneval.
Wat ons echt opviel aan “I Am Frankelda”, is het pure vakmanschap. We zien dat
de makers veel verschillende materialen hebben gebruikt zoals karton, poppen en
tekeningen. De wolken, de mist en de rook zijn bijvoorbeeld volledig gemaakt van
echte watten. Veel personages hebben ook echt haar of veren en de achtergronden
zijn volledig met de hand geschilderd. Er werkten meer dan honderd mensen aan
hun eerste grote project voor deze film, wat we echt indrukwekkend vinden. De
broers Ambriz zijn trouwens geen onbekenden, want we kennen hen ook van de serie
“Women Wearing Shoulder Pads”.
Naast het visuele aspect zit er ook veel muziek en gezang in de film. Zo is er
de “Harpspider”, een instrument gemaakt van spinnenwebben in een paleis. De
verhalen voor de nachtmerries worden door de “Royal Nightmarer” op dit
instrument gespeeld, een job die nu in handen is van de spin Procustes. De film
gaat over de angst om dingen te creëren en een prins die zijn familie wil
redden. Del Toro noemt stop-motion niet voor niets een “heilige plek”. Met deze
film laten de broers Ambriz ons zien wat er allemaal mogelijk is als mensen met
hun eigen handen aan de figuren werken. Wij raden iedereen aan om deze film nu
te gaan ontdekken op Netflix.
Luister naar onze podcast
Elke week het laatste film- en serienieuws